Warsaw Rebuilt: Incorporating Affordable Housing by Design

Abstract

Brak jest wiarygodnych argumentów przeciwko potrzebie inwestowania w tanie budownictwo socjalne na świecie. W wielu krajach ludność uboższa boryka się ze znalezieniem bezpiecznego mieszkania w przyzwoitej cenie w dobrej lokalizacji. Państwa, które chcą inwestować w budownictwo socjalne, walczą z narzuconą integracją funkcjonujących już osiedli, borykają się z zastałą strukturą społeczną, która jest zamknięta dla ludzi ubogich, i w końcu zmagają się też z utrwalonymi tradycjami kulturowymi, które powstrzymują zmiany konieczne dla rozwoju budownictwa socjalnego. Jednakże, kiedy społeczeństwo ma możliwość zbudowania nowego miasta od podstaw, czy uwzględni w projekcie mieszkania socjalne? Czy projekt nowego miasta wytworzy taki sam podział dóbr, takie same struktury ekonomiczne oraz dotychczasowe warunki, prowadząc do zapotrzebowania na budownictwo socjalne, czy może owo miasto będzie zakładało w swoim projekcie budownictwo socjalne? Niniejszy artykuł posługuje się przykładem Warszawy, miasta zniszczonego przez Niemców w czasie drugiej wojny światowej, a potem okupowanego przez ZSRR. Warszawa po upadku Związku Radzieckiego szybko została przebudowana, a władze miały możliwość stworzenia miasta, którego częścią jest budownictwo socjalne, jako centralną i stałą część miasta, co stworzyło społeczeństwo o zróżnicowanych dochodach, gdzie każdy ma dla siebie miejsce.